لیدوما

خدا را می شناسم از شما بهتر

شما را از خدا بهتر

خدا از هرچه پنداری جدا باشد

خدا هرگز نمی خواهد خدا باشد

نمی خواهد خدا بازیچه ی دست شما باشد

که او هرگز نمی خواهد چنین آیینه ی وحشت نما باشد

هراس از وی ندارم من

هراسی زین اندیشه ها در پی ندارم من

خدایا بیم از آن دارم

مبادا رهگذاری را بیازارم

نه جنگی با کسی دارم نه کس با من

بگو موسی بگو موسی پریشانتر تویی یا من؟

نه از افسانه می ترسم نه ازشیطان

نه از کفر و نه از ایمان

نه از دوزخ نه از حرمان

نه از فردا نه از مردن

نه از پیمانه می خوردن

خدا را می شناسم از شما بهتر

شما را از خدا بهتر

خدا را می شناسم من

"همای"

اگر من ترک ارباب وفا کردم پشیمانم             اگر اینگونه بـا ساقی جفـا کردم پشیمانم

من از عمـری کـه بـا زاهــد فنــا کردم             من از جوری که در راه خدا کردم پشیمانم

من امشب گوشه میخانـه می مـانم             کــــــه داد از سـاغـــر و پیـمانــه بستــانـم

بــه هـر جـا پـا گـذارم کینـــه هـا بینم             هــــــزاران چهـــــره در آئینــــه هـــا بینـــم

چه جایی خوش تر از میخانه بگـزینم             مــن اینجــــــا مـــست و حیـــــــــرانــــــــم

من امشب گوشه میخانـه می مـانم             کــــــه داد از سـاغـــر و پیـمانــه بستــانـم

در اینجـــا هـر کـه در دل بـــاوری دارد              در اینجــا هــر غمــــی خنیــــاگــــری دارد

کـه در میخانه حتی دشمنت بـا خود              بجــای دشنـــه دستــش ساغـــــری دارد

من امشب گوشه میخانـه می مـانم             کــــــه داد از سـاغـــر و پیـمانــه بستــانـم
 

در اینجا جز به کوی یار راهی نیست             در اینجـا جــز مهیـن دلدار شاهـی نیست
 

در اینجا پادشاه عـاشقان ساقیست             که او هم گاه گاهی هست گاهی نیست
 

در اینجا خون مردم خفته در خون نیست
در اینجـــا چهــره آزادگــــــی گـــم نیست

در اینجا تخت شاهی دوش مردم نیست
 

به نام عشق میخوانم

من امشب گوشه میخانه  می مانم

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟

ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟

تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟

 من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟

تو که مشغول مناجات و دعـــائی چه به من

 من که شب تا به سحر یکسره مستم به تو چه؟

آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند

 تو که خشکی چه به من ،

 من که ترهستم به تو چه؟

                                                   همای

بیـا بنشین و بـا مـردم مــدارا کن                 گـــره از کــار این افتادگـان وا کن

بترس از شعله های زیر خاکستر                 بیــا اندیشـــه انــــدوه فـــردا کن

هزاران تـــاج سلطانی

دو صد تخت سلیمانی

فلک بستاند از دستت به آسانی

که این تخت بلند جم

نه بر شاهان سامانی وفا کرد و نه بر پرویز ساسانی

که این رسم فلک باشد

نه شاهنشاه بشناسد نه روحانی

مبـاد آن دم که چنگیزی بپا خیزد              کشـانــد آشیـانـت را بـه ویــرانی

همای از خواندن این فتنه پروا کن

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی
 

همای گروه مستان

«  این چه جهانیست  »

ایــن چه جهانیست؟ ایــن چه بهشتیست؟

این چه جهــانیست که نوشیـــدن مـی نارواست؟          این چه بهشتیست در آن خوردن گندم خطاست؟

آی رفیق این ره انصـاف نیست          آی رفیق این ره انصـاف نیست

این جفــــــــــــــــــاست

راست بگو، راست بگو، راست          فــــــردوس بــــرینت کجــاست؟

راستی آنجا هم هر کس و ناکس خداست

راست بگو، راست بگو، راست          فــــــردوس بــــرینت کجــاست؟

بر همه گویند که هوشیار باش

بر در فـــردوس نشینــــد کسی          تا کـه به درگــاه قیـــامت رسی

از تـو بپرسنــد که در راه عشق          پیـــرو زرتشت بدی یـا مسیـح؟

دوزخ ما چشم به راه شماست

راست بگو، راست بگو، راست          آنجا نیز، باز همین ماجراست؟

راست بگو، راست بگو، راست          فــــــردوس بــــرینت کجــاست؟

این همه تکــرار مکن ای همای          کفر مگو، شکوه مکن بر خدای

پـای از این در که نهادی بـــرون          در غل و زنجیــر برنـدت بهشت

بهشت همــان ناکجـــــــــاست          بهشت همـان ناکجـــــــــاست

وای به حالت همای وای به حالت

این سر سنگین تو از تن جداست

نه... نه.... نه... نه...

توبه کنم باز، حق با شماست

شعر آهنگ از همای »

«  مه پاره  »

شیرین لبی شیرین تبـار               مست و مـی آلود و خمار

مـه پـاره ای بی بند و بار               بـا عشوه های بی شمار

هم کرده یـــاران را ملـول               هـم بــرده از دلهــــا قـــرار

مجموع مـه رویـــان کنــار               تـو یــار بــی همتـــا کنــار

زلفت چو  افشان میکنی               مــا را پریشـــان میکنــی

آخــر من از گیســوی تــو               خـود را بیاویــــزم بــــه دار

یاران هــوار ، مردم هــوار               از دست این بی بند و بار

از دست این دیـوانــــه یار               از کـــف بــــدادم اعتبــــار

می میزنـم ، می میزنـم                جـــام پیاپــی می زنــــم

هی میزنم هی میزنم بی اختیار

کندوی کامت را بیار، بر کام بیمارم گذار، تا جان فزاید جان تو

بر جان این دلخسته بشکسته تار

شیرین لبی شیرین تبـار               مست و مـی آلود و خمار

مـه پـاره ای بی بند و بار               بـا عشوه های بی شمار

هم کرده یـــاران را ملـول               هـم بــرده از دلهــــا قـــرار

مجموع مـه رویـــان کنــار               تـو یــار بــی همتـــا کنــار

زلفت چو  افشان میکنی               مــا را پریشـــان میکنــی

آخــر من از گیســوی تــو               خـود را بیاویــــزم بــــه دار