لیدوما

هزاران بار مردم

هزاران بار گریستم حتی چشمهایم نفهمید!

هزاران بارخون جگر خوردم وهیچ کس خبر دار نشد!

گاه گداری دلم را جریحه دار کردم بی هیچ!

هزاران بار دلم را به روی عشق

 عدالت, خوبی

 و شادی بستم!

هزاران بار چشمهایم را بستم تا نبینم!

ولی افسوس چه می باید کرد که می بیند!

هزاران بار روزنه های امید را در دلم زنده کردم

 اما باز دوباره مرد!

هزاران بار طعم تلخ جدایی

 بی کسی و تنهایی را چشیدم!

هزاران بار درد سنگین نداری را لمس کردم!

می خواهم خودم باشم ولی افسوس!

هزاران بار تغییر قیافه دادم به نشانه اعتراض به زندگی!

هراز گاهی فریاد کشیدم به نشانه اعتراض

تا مگر صدای من از صدای دیگران پیشی بگیرد و به مخلوق بی همتایم رسد

 بسی افسوس که او هم صدایم را نشنید!

همیشه لبخند بر لبانم هست به معنای اعتراض به زندگی

نه به معنای هیچ و ول!

افسوس

که کسی صدایم را نشنید

گریه هایم را ندید

و خنده هایم را بد تعبیر کردند!

علی علمداری

مهربانا!

با چشمهای زاغ گونه ات

تیر خدنگی

بر پیکر قلبم فرود آوردی

که تا ابد

هیچ طبیبی

نتواند عشقت را

از وجودم

بدر کند

واما

از این می ترسم

که تو

در معابد هندوان

به ساحری ممتاز مبدل گشته ای

که هر دلی را سحر خواهی کرد!

                                                  علی علمداری

 سوال:

 اگه یه روزی یه کسی ازتون بپرسه عشق چیه چی جوابش میدین؟

آیا عشق معنای خاصی داره؟

آیا تا بحال عاشق شدین؟

اگه ازتون بپرسن عشقتون چی شد چی جواب میدین؟

آیا تا بحال دروغ گفتین؟

در گفتگو های مردمان دور سخنانی از عشق را شنیدم که بسیار برام جالب بود اما  احساس میکنم همه ی آن ها در حد حرف بوده اند و یا شاید حقیقت بوده است ما ندیدیده ایم.همیشه آرزویم بود بزرگ شوم و عاشق شوم ولی افسوس که بزرگ شدیم و عشقی ندیدم.

حال به دنبال اینم که جواب دلم را چگونه دهم اگر پاسخی یافتید ما را هم خبر دار کنید!

البته هستند عشق هایی که به دنبال بستنی و پیتزا و غیره می باشندتا به دنبال عاشق.

دوش دیرم که دلم دیوونه وابی             دور خُِش ِور پیتِسو بی بونه وابی

هر چه وش گفتم مقاوم بو تو ویس        گفت زورم نیرسه  شرمنده وابی

آری همین جوری است در نیرد عشق های دروغین و دل, شرمندگی دل را دیدم که دیگر توان مقابله با آن ها را نداشت وتنها راه نجاتش را فرار از دست آن میدانست و شرمندگی در مقابل من!

                                                                                                     علی علمداری

دیگر هیچ چیزی برایم دوست داشتنی نخواهد بود

نه ستاره وماه درشب

ونه خورشید وابر در روز

والبته علاقه ام به باران جایش را به تنفری شدید داده است

زمانی که هنگام بارش باران طنین صدایت را در گوشم احساس نمی کنم!

برای اینکه این جهان با همه ی دارو ندارش

هنگام با تو بودن برایم معنا داشت

نه بدون تو!

همه چیز را با تو می فهمیدم

ای ادراک عاشقانه وشاعرانه !

پس باخبر باش از احوال ما"

که نه دیگر شب" شب خواهد بود

ونه روز" روز

سراسر زندگی ام ظلماتی است که در آن غرق شده ام

ولیکن امیدی نیست جز بازگشتت

پس جلدی بیا..

ای خورشید تابان زندگی!

                                                                             علی علمداری.

                                                                             28.8.1387

آه

چه هوای سردی است امروز!

تا بحال ندیده بودم در روزی بارانی

شدت سرمای هوا، بدین سان باشد!

هیچ آتشی گرمم نمی کند!

سر در گمم!

آری راست می گویند:

این دل بی درمان و این فکر مغشوشم

نفست را از ما دریغ کرده ای .....!

                                                                                                               علی علمداری

باز دوباره دیدم که اشنایی غریب

مرا به خانه ی قلبش دعوت میکند

اما به چه قیمتی؟

به چه حکمی؟

به کدامین رسم

به کدامین مناسبت؟

این زنگ خطری است برای عشق

برای مردمانی که عشق را به چه آسانی فروختند

وبهای عشق را در ندانم کاری های خودپنهان کردند

واما عشق کلمه ی که معنایش را هنوز هم درک نکرده ام

                                                                                  علی علمداری

کاش می شد

به زمانی برگردیم

تنها غممان شکستن نوک مدادمان بود

و دیگر هیچ...

وتنها آرزویمان

گرفتن مهر صد آفرین

ویا حتی افرین

از دستان معلم عبوس وبداخلاقی

که زشتی رفتارش بر دستانش هم تاثیر گذاشته بود

ودیگر هیچ...

                 **********

دنیا همه هیچ واهل دنیا همه هیچ

ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

این بیت شعر برسر در یکی از خانه های بسیار قدیمی در بوشهر نوشته بود وهر وقت از کنارش رد می شدم محال بود که نگاهی به بالای دالان نیندازم و خیلی هم زمان برد تا حفظ اش کردم....

بر ماگذشت نیک وبد اما تو روزگار

فکری به حال خویش کن این روزگار نیست

روزگاربا سرعت خیره کننده اش در حال گذران میباشد وما همچنان غافل از احوال خویش در پی محکوم کردن ومتوقف ساختن ان واین چیزی نیست جز تسلیم شدن در برابرامری که توان مقابله با ان را نداریم

پس سربه سر روزگار نگذاریم واز لحظاتمان نهایت استفاده را بکنیم

به امید روزی که چرخ روگار بر وفق مراد همه کسانی باشد که تابحال جز غم واندوه ونداری و......نداشته اند

پس روز و روزگار پیشکشتان وبه کامتان